Przestań się oszukiwać. Na tym motocyklu nigdy się tego nie nauczysz

Wielu motocyklistów marzy o jeździe w terenie, ale zaczyna od maszyn, które kompletnie nie nadają się do nauki. Duże motocykle adventure imponują wyglądem i wyposażeniem, są wygodne i świetnie sprawdzają się na asfalcie. Jednak gdy zjedziesz z drogi, to od razu wyjdą na jaw twoje braki w technice jazdy. Do tego udogodnienia w motocyklach adventure sprawiają, że to motocykl myśli i działa za ciebie. Dlatego najlepiej wybrać lekkie enduro, jak np. Triumph TF 250-E.

Obserwuj Jednoślad.pl w

Lekkość kontra waga ciężka

Pomiędzy lekkim enduro a dużym motocyklem adventure istnieje przepaść, której nie da się zasypać elektroniką. Enduro zwykle waży 110–120 kg. Pozwala łatwo reagować na zmiany terenu, manewrować w ciasnych sekcjach, opanować podjazdy i przejazdy przez przeszkody. Upadki nie są tutaj żadnym problemem, bo podnosisz maszynę i jedziesz dalej. Tymczasem motocykl adventure waży często ponad 220 kg, co wymaga dużej siły i energii, a także doskonałej techniki. Do tego każda gleba może być kosztowna. Z enduro łatwiej (i taniej) zrozumiesz swoje błędy i wyciągniesz wnioski.

Balans i dynamika ruchu

W terenie liczy się praca ciałem. Wchodzenie w zakręty na stojąco, balansowanie na przeszkodach, precyzyjne dozowanie gazu i sprzęgła to fundamenty, które najlepiej opanować na lekkiej maszynie. Na lekkim enduro klasy każdy ruch przekłada się natychmiast na zachowanie motocykla. Czujesz, jak zmienia się trakcja, jak reaguje zawieszenie, jak maszyna zachowuje się w kopnym piachu lub błocie. Możesz powtarzać manewr dziesiątki razy, bez obawy o szybkie wyczerpanie czy kosztowną awarię. Na dużym adv większość błędów maskuje masa motocykla albo elektronika. W efekcie nie wiesz, czy przeszkodę pokonałeś dzięki umiejętności, czy dlatego, że załatwiły to zaawansowane systemy.

Elektronika kontra czysta technika

Współczesne motocykle adventure są wyposażone w systemy wspomagające: ABS z trybem off-road, różne poziomy kontroli trakcji, zaawansowane mapy silnika, półaktywne zawieszenia. To świetne narzędzia podczas podróży, ale fatalne warunki do nauki. Enduro klasy 250 wymusza pełną kontrolę nad motocyklem. Tutaj nie ma półśrodków. To ty odpowiadasz za przyczepność, stabilność i zachowanie maszyny. Każdy błąd jest natychmiastowy i czytelny – a właśnie dzięki temu rozwijasz technikę. Adventure potrafi ukryć słabości kierowcy. Elektronika zadziała szybciej niż ty. To daje komfort i bezpieczeństwo, ale nie uczy niczego nowego. Oczywiście, motocykle enduro też potrafią być zaawansowane technologicznie, ale jednak liczy się tu przede wszystkim skill.

Kosztowne błędy

Nie ma jazdy w terenie bez upadków. To rutyna. I tu zaczyna się prawdziwa różnica. Na lekkim enduro gleba kosztuje cię tylko odrobinę potu, a na adv może kosztować cię kilka tysięcy złotych w plastiku i osprzęcie. Świadomość tego sprawia, że na adventure przestajesz próbować. Unikasz ryzyka, więc tym samym unikasz nauki i poprawiania swoich umiejętności.

Różnica w charakterze jazdy

Motocykl klasy 250 enduro to konstrukcja stworzona przede wszystkim do treningu i rozwijania techniki oraz po prostu do dobrej zabawy. Jest lekki, agresywny w reakcji, przewidywalny i bardzo poręczny. Przy każdej przeszkodzie otrzymujesz informację zwrotną, a to bardzo ważne podczas nauki. Duże adventure z kolei powstały z myślą o turystyce. Mają być stabilne, wygodne i przewidywalne przy dużych prędkościach na asfaltach. To zupełnie inna filozofia konstrukcji.

Podsumowanie

Jeżeli chcesz naprawdę nauczyć się jazdy w terenie, nie warto zaczynać od dużego motocykla adventure. Na start najlepiej zainwestować w lekkie enduro, na którym nauczysz się podstaw, a więc pracy ciałem, odpowiednich reakcji i manewrów. Dzięki temu lepiej i bezpieczniej wykorzystasz duży motocykl adventure, o którym tak bardzo marzysz. Dlatego najpierw naucz się techniki, a dopiero później pomyśl o sprzęcie.

Przeczytaj również:

Marzyłem o tym od dawna! Pierwsza jazda na nowiutkim enduro: Triumph TF 250E [VIDEO]